close
تبلیغات در اینترنت
خطبه بی الف و خطبه بی نقطه آقا امیر المومنین (ع)
عنوان عکس اسلایدر عنوان عکس اسلایدر عنوان عکس اسلایدر

تبادل لینک

باسلام
با تمامی سایت ها و وبلاگ های مذهبی تبادل لینک می کنیم



شما دوست عزیز هم می تونی از قسمت نظرات یا از قسمت تبادل لینک پائین صفحه باما تبادل لینک کنید
دوستان پس از تایید لینک از طرف ما لینک ما از سایت یا وبلاگ خود حذف نکنید

!سایت بزرگ دوکس وان!

دوکس وان: محلی مناسب برای تبلیغات شما
نویسنده:
تاریخ: دو شنبه 22 / 02 / 1393
بازدید: 368

خطبه بی الف و خطبه بی نقطه
یکی از مطالبی که بزرگان علم و ادب در تمجید از کلام حضرت امیر علیه السلام و اعجاز سخنان ایشان بیان کرده اند خطبه بی الف و خطبه بی نقطه حضرت است. خطبه «بدون الف» در مجامع علمي مسلمين حرکت فکري ايجاد کرد و يک نهضت ادبي به وجود آورد.

خطبه بی الف و خطبه بی نقطه
یکی از مطالبی که بزرگان علم و ادب در تمجید از کلام حضرت امیر علیه السلام و اعجاز سخنان ایشان بیان کرده اند خطبه بی الف و خطبه بی نقطه حضرت است. خطبه «بدون الف» در مجامع علمي مسلمين حرکت فکري ايجاد کرد و يک نهضت ادبي به وجود آورد.
ابن ابی الحدید در شرح نهج البلاغةمی گوید: بسياري از مردم ، روايت کرده‏اند که گروهي از ياران پيامبر خدا بحث مي‏کردند که: «کدام يک از حروف الفبا، بيشترين کارايي را در کلام دارد؟» و همه بر حرف «الف» اتّفاق کردند .
امام علي‏عليه السلام فرمود:....( وحضرت خطبه بدون الف را ایراد فرمودند.) [1]
ما در اینجا به نقل این مطلب از ابن شهر آشوب اکتفا می نماییم:
ابن شهرآشوب در المناقب آل أبي طالب به نقل از امام رضاعليه السلام ، از پدران بزرگوارش می گوید: ياران [ پيامبرصلي الله عليه وآله] گِرد آمدند و در اين خصوصْ سخن مي‏گفتند که «الف» در کلام ، بيشتر از ديگر حروف ، کاربُرد دارد . امام علي‏عليه السلام به بِداهه و بي‏درنگ ، سخنان زيبايي [ بدون الف] ایراد فرمود که اوّلش چنين بود: «حمِدْتُ مَن عَظُمَتْ مِنَّتهُ‌، وَ سَبَغَتْ نِغْمَتُهُ‌، وَ سَبَقَتْ رَحْمَتُهُ‌، وَ تَمَّت کَلِمَتُهُ‌، وَ نَفَدَتْ مَشِيَّتُهُ‌، وَ بَلَغَتْ قَضِيَّتُهُ... سپاسْ مي‏گويم کسي را که منّتش عظيم ، نعمتش فراگير ، رحمتش پيشاپيش ، کلامش کامل ، اراده‏اش نافذ و فرمانش رساست . . .» تا آخر خطبه . .
آن‏گاه ، بدون درنگ نمودن، سخناني بدون نقطه فرمود که آغازش چنين است: « الحَمْدُ لِلَّهِ أهْلَ الحَمْدِ وَ مَأوَاهُ‌، وَ لَهُ أوْکَدُ الحَمْدِ وَ أحْلاَهُ‌، وَ أسْرَعُ الحَمْدِ وَ أسْرَاهُ‌، وَ أطْهَرُ الحَمْدِ وَ أسْمَاهُ‌، وَ أکْرَمُ الحَمْدِ وَ أَوْلاَهُ ... سپاسْ خداي را که شايسته و سزاوار سپاس است ، و سپاسِ با تأکيد و شيرين‏تر و سريع‏تر و آشکارتر و والاتر و گرامي‏تر و شايسته‏تر ، از آنِ اوست . . .» تا آخر خطبه .
هر دوي اين دو خطبه را در [ کتاب خود:] المکنون و المخزون آورده‏ام .

[1] شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید ج 19 ص 140 و نیز رجوع کنید به: مناقب ابن شهر آشوب ج 2 ص 48،کفايه الطالب ص 393، مطالب السؤول: ص 60 ، بحارالانوار، ج 41، ص 304، فضائل آل الرسول في المعقول و المنقول، تاليف حسون ملارجي الدلفي، ص 14، شرح نهج‏البلاغه علامه خوئي، ج 1، ص 210، نهج السعاده في مستدرک نهج‏البلاغه، ج 1، ص 82، کنزالعمال، چاپ هند، ج 8، ص 221، مصباح کفعمي، باب 49، ص 741، مخزن اللئالي، بانو مجتهده‏ي امين، ص 125 الي 137، علي عليه‏السلام از ولادت تا شهادت، سيد محمد کاظم قزويني، ص 220 الي 211، سفينه البحار، ج 1، ص 397، زندگاني اميرالمومنين علي عليه‏السلام، حسين عمادزاده، ج 2، ص 90، نهج الخطابه، ج 2، ص 245، آيت الله علم‏الهدي خراساني، نهج‏البلاغه الثاني، خطبه 4، ص 75 -80، نهج‏البلاغه به زبان انگليسي، ص 296 -302، قضائ اميرالمؤمنين تأليف محمد تقي شوشتري، ص163 که خطبه که در ذیل آمده از آن نقل شده است.

خطبه بدون الف
حَمِدْتُ وَ عَظِمْتُ مَنْ عَظُمَتْ مِنَّتُهُ وَ سَبَقَتْ نَعْتُهُ وَسَبَقَتْ رَحْمَتُهُ غَضَبُهُ وَ تَمَّتْ کَلِمَتُهُ وَ نَفِذَتْ مَشِيَّتُهُ وَ بَلَغَتْ قَضِيَّتُهُ.
حَمِدْتُهُ مُقرٌّ لربوبيّته مِتَخضّع لعبوديّته، متضلّ من خطيئته، معترف بتوحيده مؤَمّلٌ مِن رَبّه مَغفِرَةً تُنجيه يوم يشغل عن فصيلة و بنيه.
و نَستعينه و نَسترشده و نَستهديه و نُؤمن به و نَتوکَّل عليه و شهدتُ له تشهيدٌ مخلصٌ و موقنٌ و فردته تفريد مؤمن متيقّن و وحّدته توحيدُ عبدٍ مذعنٍ لَيس بِه شريکٌ في مُلکه و لم يکن له وليٌّ في صُنعه.
جَلَّ عَن مُشِيرٍ و وزيرٍ في عونٍ و معينٍ و نظيرٍ.
عَلِمَ فَسَتَرَ وَ نَظَرَ فَخَبَر و مَلَکَ فقَدرُو عُصِيَ فَغَفَرَ، وَ حَکَمَ فَعَدَل
لَم يزل و لَن يزول، ليس مثله شي‏ء و هو قبل کلَّ شَي‏ءٍ و بَعْد کلَّ شَي‏ء. ربَّ متفرِّد بِعزّتِهِ متمکِّنٌ بِقُوَّتِهِ، مُتقدِّسٌ بِعُلُوِّهِ، مُتکبّر بسُموِّهِ ليس يُحِيطُ بِهِ سَمْعٌ و ليس مُحِيطٌ به نَظَرٌ.
قَوِيٌّ منيعٌ بَصِيرٌ سَمِيعٌ عَلِيمٌ حَکِيمٌ رؤوفٌ رحيمٌ
عَجَزَ عن وَصفِهِ مَن يَصِفَهُ وَ ضَلَّ عَن نَعْتِهِ مَنْ يَعرِفه.
قَرُبَ فَبَعُدَ و بَعُدَ فَقَرُبَ يُجِيبُ دَعْوَةَ مَنْ يَدْعُوهُ و يَروقه و يُحبُّوه، ذولطفٍ خَفِيٍّ وَ بَطشٍ قويٍّ وَ رَحَمةٍ مُوسعةٍ و عُقوبةٍ مُوجَعَةٍ.
رَحْمُهُ جنّةٌ عريضةٌ مونقةٌ و عُقُوبَتَهُ جَحِيمٌ ممدوةٌ مُوبِقَة.
وَ شَهِدَتْ ببعثة مُحَمَّدٍ عَبْدُهُ و رَسُولَهُ و صفيُّهُ و نبِيُّهُ وَ خَلِيلُهُ و حَبِيبُهُ. صلّي عَلَيهِ وَ بِهِ صَلوةٌ تُخطيه و تُرِيفَه و تَعلِيهِ و تفِرّبه و تُدنِيهِ، بَعْثُهُ فِي خَير عَصْرٍ وَ حِينَ فَترَةٍ وَ کَفَرةٍ.
رَحمةٌ لِعبيده، و مِنّةٌ لمزيده، ما خَتَم له نُبَوَّتُهُ و وَضَعَ بِهِ حُجَتُهُ فَوَعَشَ وَ نَصَحَ و بَلَغَ وَکَدّه.
رؤوف بِکُلِّ مُؤمِنٍ، رحيمٌ، رضيٌّ، وليٌّ، زکيٌّ، عَلَيْهِ رَحْمَةٌ وَ تَسْلِيمٌ وَ بَرَکَةٌ وَ تَکْرِيمٌ، مِنْ رَبٍّ غَفُورٍ رَحِيم، قَرِيبٍ مُجيب.
وَصَيْتُکُم جَميعَ مَنْ حَضِرَ بِوَصِيَّة رَبِّکُم و ذکَرتُکُم سُنَّةَ نَبِيِّکُم.
فَعَلَيْکُم بِرَهبَةٍ تسکُنُ قُلُوبُکُم، و حَسَنةٍ تذري دمُوعُکُم وَ تَقِيَّةٌ تُنْجِيکم قَبْلَ يَوْمٍ يُذْهِلُکُم وَ يُبْلِيکُم.
يَنْمُو وَ يَفُوزُ فِيهِ مَنْ ثَقُلَتْ وَزْنَ حَسَنَتةٍ خَفَّت وَزْنُ سَيِّئَة.
وَ لتَکُنْ مَسْئَلَتُکُم وَ مُلقکُمْ مَسْئَلَةً ذُلٍّ و خُضُوعٍ وَ شُکْرٍ وَ خُشُوعٍ وَ تَوبَةٍ نُزُوعٍ وَ نَدَمٍ وَ رُجُوعٍ.
وَ لَيَغْتَنِمْ کُلَّ مُغْتَنِمٍ مِنْکُمْ صِحَّتَهَ قَبْلَ سُقْمِهِ و شيبَتَهُ قبلَ هِرَمِهِ و کِبَرَهُ وَضِعَتَهُ و سِعَتَهُ و فِزْغَتُهُ قبلَ شُغلِهِ و َ غُنيَتَهُ قَبْلَ فَقْرِهِ، وَ خَضَرَهُ قَبلَ سَفَرِه، مِن قَبلِ يَهْرُحُ وَ يَکبُرُ، وَ يَمْرُضُ وَ يَسْهُمُ وَ عَلَيهِ طَبِيعَتُهُ و يَعْرِضُ عَنْهُ خَيْبَةٌ وَ يَقْطَعُ عُمْرَهُ وَ يَتَغَيِّرُ عَقْلَهُ، و يَتَغَيِّرُ لَوْنَهُ، وَ يَقِلُّ عَقْلَهُ.
قَبْلَ قَولِهِم هُوَ عُومُوک وَجِسْمَهُ مَنْهُوک.
قَبْلَ جِدَّهُ في نَزْعٍ شَديدٍ وَ حُضُورٍ کُلِّ قَريبٍ وَ بَعِيدٍ.
قَبْلَ شُخُوصٍ بَصَرِهِ وَ طُمُوعِ نَظَرِهِ وَ رَشْحِ جَبينِهِ، وَ خَطْفِ عُرنِينهِ وَ سُکوُنِ حُنيفَهُ وَ حَديثِ نَفْسَهُ وَ بَکي عُرُسَهُ وَ يَتَمّ مِنهُ وَلَدَهُ و تَفْرِقَ عَنهُ عَدُوَّهُ وَ صَدِيقَهُ، وَ قَسَمَ جَمْعَهُ وَ ذَهَبَ بَصَرَهُ وَ سَمْعَهُ، وَ کَفَنَ وَ مَدَدَ، وَ وُجِّهَ وَ جَرَّدَ و غَرّي وَ غَسَلَ وَ کَشَفَ وَ سَجَي وَ بَسَطَ لَهُ وَ هِيَ وَ نَشَرَ عَلَيْهِ وَ نَقَلَ مَنْ دُورِ مُزَخْرَفِهِ، وَ قُصُورِ مَشَيَّدِهِ، وَ جَحَرَ مُنَجَّدِهِ.
فَجَعَلَ في ضَرِيحِ مَلْحُودٍ، ضَيْقٍ مَرْصُودٍ، بِلَبَنٍ مَنْظُودٍ مُسَقَّفٌ بِجِلْمُودِ وَ هَيلٌ عَلَيْهِ عَفْرُهُ وَ حَشَّ عَلَيْهِ مَدَرَهُ وَ تَحَقَّقُ حَذْرَهُ وَ نَسَي خَبَرَهُ وَ رَجَعَ عِنْدَ وَلِيِّهِ وَ صَفِيِّهِ، وَ نَدِيمِهِ وَ نَسِيبَةٍ وَ تَبَدَّلَ بِهِ قَرِينُهُ وَ حَسِيبُهُ فَهُوَ حَشْوٌ قَبْرٍ، وَ دَهِينِ قَفْرٍ يَسْعي في حَسَنَهُ دُودِ قَبْرِهِ وَ يَسِيلُ صَدَيدِهِ عَلي صَدْرِهِ وَ نَحْرِهِ فَتُشِيرُ مِنْ قَبْرِهِ وَ يَنْفَخُ في صُورِهِ وَ يُدْعي بِحَشْرِهِ وَ نَشُورِهِ.
فَثَمَّ بُعْثِرَتْ قُبُورٌ وَ حُصِّلَتْ سَرِيرَةُ صُدُورٍ وَ جِيئي بِکُلِّ نَبِيٍّ وَ صَدِيقٍ وَ شَهِيدٍ وَ نَطِيقٍ وَ قَعَدَ لِلْفَضْلِ رَبٌّ قَدِيرٌ بِعَبْدِهِ بَصِيرٌ خَبِيرٌ.
فَلَکُم مِنْ ذَفْرَةٍ تُعْنِيهِ وَ حَسْرَةٍ تُقْصِيهِ في مَرْقَفِ سَهِيلٍ وَ مَشْهَدِ جَليلٍ بَيْنَ يَدَي مُلکٍ عَظيمٍ بِکُلِّ صَغِيرَةٍ وَ کَبِيرَةٍ عَلِيمٌ.
حِينَئِذٍ يَلْجُمُ عَرَقَهُ وَ يَحْصُرَهُ قِلَقَهُ، غَيْرَ مَرحُومَةٍ، وَ صَرَخَتْهُ غَيْرَ مَسْمُوعَةٍ وَ حُجَّتَهُ غَيْرَ مَيْبُولَةٍ.
مُنْتَشِرٌ صَحِيفَتَهُ وَ تَبيِنَ جَرِيرَتَهُ حَيْثُ نَظَرَ في سُوءِ عَمَلِهِ وَ شَدَّتَ عَيْنَهُ بِنَظْرِهِ وَ يَدِهِ بِبَطْشِهِ وَ رِجْلِهِ بِخَطْوَتِهِ وَ فَرْجُهُ بِلَمْسِهِ وَجِلْدُهُ بِمَسِّهِ وَ تُهَدِّدَهُ مُنْکِرٌ وَ نَکِيرٌ. وَ کَشَفَ عَنْ حَيْثُ يَصِيرُ فَسَلسَلَ جِيْدَهُ وَ غَلْغَلَ مُلْکَهُ يَدَهُ وَسيقَ يَسْحَبُ وَحَشْدَهُ فَوَرَدَجَهَنَّمُ بِکَرُبٍ وَ شِدَّةٍ وَظَلٍّ يَعْذُبُ فِي صَحِيحٍ وَ يُسَمّي شَرْبَةً مِنْ حَمِيمٍ - تَشْوِي وَجْهَهُ؛ تُسْلِحَ حَقْدَهُ وَ زَبْتَلَتْهُ بِمَنْمَعٍ مِنْ حَدِيدٍ - يَعُودُ جِلْدَهُ بِعَنْضَجَةٍ کَجِلدِ جَدِيدٍ يَسْتَغِيثُ فَتَعْرِضَ عَنْهُ خَزَنَةَ جَحِيمٍ وَ يَسْتَصْرِخُ فَلَمْ يُجِب نَدَمٍ حَيْثُ لَمْ يَمْنَعَهُ نَدْمُهُ - نَعُوذُ بِرَبٍ قَدِيرٍ مِنْ شَرِّ کُلِّ مُصِيرٍ وَ نَسْئَلُهُ عَفْوٌ مِنْ رَضِيٍّ عَنْهُ مَغْفِرَةٌ مِنْ قَبْلِ مِنْهُ فَهُوَ وَلِيٌّ مَسْئَلَتِي وَ مَنْجِحُ طَلَبَتِي فَمَنْ زُحْزِحَ عَنْ تَعْذِيبٍ رَبِّه.
فِي جَنَّةٍ يُقِرُّ بِهِ وَ خَلَّدَ فِي قُصُورٍ شَيَّدَهُ وَ مُلْکِ جُودٍ عَيَّنَ وَ خَعَّدَهُ، وَطَيَّفَ عَلَيْهِ بِکُوسٍ وَسَکَنٍ حَظِيرَةٍ قُدسٍ فِي فِردُوسٍ وَ نَتْعَلَبُ فِي نَعمي وَ يَسْقي مِنْ تَسنِيمٍ وَ شُرْبٍ مِنْ سَلسَبِيلٍ قَدْ مَزَجَ بِزَنْجَبِيلِ - خَتَمَ بِمِسْکٍ - مُسْتَدِيمِ لَلْمُلکِ مَسْتَشْعِرٌ لِلسُّرُورِ وَ يَشْرَبُ مِنْ خَمُودٍ - فِي رَوضٍ مُغْدِقٍ لَيْسَ يَنْزِفُ عَقْلَهُ هذِهِ مَنْزِلَةٌ مَنْ خَشِيَ رَبَّه وَ حَذِرَ نَفْسَهُ وَ تِلْکَ عُقُوبَةُ مَنْ عَصِيَ مُنْشِئَهُ وَ سَوَّلَتْ لَهُ نَفْسَهُ مَعْصِيَتَهُ فَهُوَ قَولُ فَصْلٍ وَ حُکمُ عَنْهُ قَصَصٌ قَصَّ وَ وَعَظٌ نَصَّ تَنْزِيلٌ مِنْ حَکِيمٍ حَمِيدٍ نَزَلَ بِهِ رُوحٌ قُدسٌ مُنِيرٌ مُبِينٌ - من عند رب کريم - عَلي قَلبِ نَبِيٍّ مُهتدٍ رَشِيدٍ وَ سَيِّدٌ صَلَّتْ عَلَيْهِ رُسُلٌ سَفَرَةٌ مُکَرَّمُونَ بِرَرَةٌ عَذْبٌ بِرَبٍّ عَلِيمٍ حَکِيمٍ قَدِيرٍ رَحِيمٍ مِن شَرِّ عَدُوٍّ لَعِينٍ رَجِيمٍ يَتَضرَّعُ مُتَضَرِّعُکُمْ وَ يَبْتَهِلُ مُبْتَهِلُکُم وَ نَسْتَغْفِرُ رَبَّ کُلَّ بِرَبٍّ لِي وَلَکُمْ.
سپس امام اين آيه را خواندند:
تلک الدار الاخرة نجعلها للذين لايريدون علواً في الارض و لافساداً و العاقبة للمتّقين.
ترجمه:
«سپاس مي‏گزارم آن را که منّتش عظيم است . و نعمتش فراوان ورحمتش بر غضبش پيش است. کلامش تمام، واراده‏اش نافذ و حکمتش‏رساست.
[ او را] سپاس مي‏گويم ، سپاس گفتن کسي که به پروردگاريِ او اقرار دارد و به بندگي‏اش گردن نهاده ، از نافرماني‏اش گريزان است ، به توحيدش معترف است و از او مغفرتي را اميد دارد براي نجات يافتن در روزي که نمي‏تواند به کار خانواده و فرزند ، رسيدگي کند .
از او ياري مي‏جوييم و کمال مي‏طلبيم و هدايت مي‏خواهيم . به او ايمان داريم و بر او توکّل مي‏کنيم .
به او گواهي مي‏دهم ، گواهي فرد با اخلاصِ با يقين ، و او را يکتا مي‏دانم ، يکتا دانستن کسي که ايمان و يقين دارد ، و او را يگانه مي‏شمارم ، يگانه‏شماري بنده اذعان کننده . او را شريکي در ملکش نيست و در آفرينشش ياوري ندارد . از داشتن مشاور و دست‏يار و کمک‏کار و ياري کننده و هماورد ، فراتر است .
آگاهي يافت و پنهان داشت . به ژرفا شد و نيک دانست. فرمانروايي يافت و چيره گرديد . نافرماني شد و بخشيد . داوري کرد و داد ورزيد . همواره بوده است و خواهد بود . "لَيْسَ کَمِثْلِهِ‏ي شَيْ‏ءٌ؛ [1] هيچ موجودي همانند او نيست " .
او ، فراتر از هر موجودي است ، پروردگاري که به عزّتش پيروز و به قدرتش نيرومند است . به خاطر برتري‏اش منزّه است و به خاطر والايي‏اش متکبّر است . ديده‏اي او را درک نمي‏کند و نگاهي بر او احاطه ندارد . قوي ، بلند مرتبه ، بينا ، شنوا ، مهربان و اهل گذشت است .
هر کس که وصفش کرده ، در وصف او ناتوان است و هر کس که او را مي‏شناسد ، در نعت او به اشتباه است .
نزديک است و دور ، و دور است و نزديک . پاسخ هر کس را که بخوانَدش مي‏دهد ، و روزي‏اش مي‏دهد و بر او مِهر مي‏ورزد . داراي لطفي مستور و قدرتي قوي و رحمتي گسترده و کيفري دردآور است .
رحمتش بهشتِ وسيع و زيباست ، و مجازاتش جهنّم درازْ دامن و زجرآور است .
به بعثت محمّد ، فرستاده و بنده ، و وصي و پيامبر و نجات دهنده و دوست و شيفته‏اش ، گواهي مي‏دهم که او را در بهترين روزگار و به هنگام [ روزگار] ضعف و کفر ، از روي رحمت بر بندگان و منّت فراوان برانگيخت و پيامبري را به او پايان داد و حجّتش را با او استوار ساخت .
[ محمّدصلي الله عليه وآله] پند داد و دلسوزي کرد ، ابلاغ نمود و تلاش کرد ، در حالي که بخشنده مؤمنان بود و مهربان ، سخاوتمند بود و خشنود ، وپيشوا بود و زيرک . بر او بادْ رحمت ، سلام ، برکت و احترام پروردگارِ باگذشت و مهربان که نزديک و برآورنده [ دعا] است!
اي جمعي که حاضريد! شما را به همان سفارش‏هاي پروردگارتان توصيه مي‏کنم و سنّت پيامبرتان را به يادتان مي‏آورم .
بر شما بادْ بيمي که دلتان را آرامش دهد ، و ترسي که اشک‏هايتان را جاري سازد ، و پروايي که پيش از روز گرفتاري و سرگشتگي‏تان شما را نجات دهد ؛ روزي که در آن ، هر که خوبي‏هايش سنگين باشد و بدي‏هايش سبک ، پيروز مي‏گردد .
بنا بر اين ، درخواستتان و آرزويتان بايد درخواستي از سرِ افتادگي ، فروتني ، شکر و زاري ، و همچنين همراه با توبه ، وارستگي ، پشيماني و برگشت باشد و هر اهل فرصتي از شما بايد سلامت را قبل از بيماري ، و جواني را قبل از پيري ، و برخورداري را قبل از نيازمندي ، و فراغت را پيش از گرفتاري ، و بودنش را قبل از سفرش غنيمت بدارد ، پيش از کهن‏سالي و پيري و بيماري که طبيبش از او نااميد و رويگردان و دوستش از او بُريده باشد ، رحمتش قطع شود و خِرَدش تغيير کند و آن‏گاه گفته شود: "او ناخوشْ احوال و پيکرش لاغر و نزار است" .
آن‏گاه در جان کَندن شديد ، به تلاش افتد و دور و نزديک به گِردش آيند ، ديده‏اش خيره و نگاهش چرخان گَردد ، پيشاني‏اش عَرَق کند ، دماغش گشوده گردد و زاري‏اش فرو افتد ، نفسش محزون شود و همسرش بر او بگِريد ، گورش کَنده و فرزندش بي‏پدر گردد ، دار و دسته‏اش از گِرد او پراکنده گردند و جمع آورده‏هايش تقسيم شود ، گوش و چشمش از بين رفته باشد ، پاهايش کشيده و برهنه و عريان گردد ، غسل داده شود ، [ بر او] آب پاشيده گردد ، کفن آورده و برايش گسترده و آماده و پهن شود ، چانه‏اش بسته گردد ، در پارچه گذاشته و عمامه نهاده شود و از او خداحافظي و بر او سلامْ دهند و با تکبير، روي تابوتْ نهاده شده ، بر او نماز گزارده شود ، و از خانه‏هاي آراسته و قصرهاي محکم و سنگْ آذين ، منتقل، و در گوري لحد شده و تنگْ جايي سخت و محکم‏گشته با گِل و سقفْ زده شده با سنگ ، نهاده گردد و گورش برايش ترسناک شود و خاک بر رويش ريخته شود و بيم دادن‏ها تحقّق پيدا کند و خبرش فراموش شود ، و دوست ، برگزيده و نديم و خويشاوندانش از او برگردند و نزديکان و دوستانش تغيير کنند و او در دل گور و گروگانِ تنهايي بماند ، و کِرم‏هاي گورش به پيکرش افتند و خون از بيني‏اش بيرون زند و خاک گور ، گوشت بدنش را گَرد سازد و خونش جاري گردد و استخوانش پوسيده شود تا روز محشر .
آن‏گاه به هنگامي که در صورْ دميده شد و به حشر و نشر ، فرا خوانده گشت ، از گور برخيزد . آن‏گاه است که گورها بشکافد ، و رازهاي دل‏ها حاصلْ آيد ، و براي هر پيامبر ، صدّيق و گواهي فرا خوانده شود ، و [ پروردگار ]توانمندي که به بنده‏اش آگاه و بصير است ، به تنهايي به داوري بپردازد . چه بسيار ناله‏ها که بيمارْ سر مي‏دهد و چه بسيار حسرتي که به دردش آورد .
در هر ايستگاه ترسناک و در محضرِ آن جليل در پيشگاه فرمانروايي آن عظيم - که به هر کوچک و بزرگي آگاه است - ، در اين هنگام ، شرمش او را به بند مي‏کشد و ناآرامي‏اش او را محصور مي‏کند . گناهش مورد رحمت قرار نمي‏گيرد و فريادهايش شنيده نمي‏شود ، و حجّتش بيان نمي‏گردد .
کهنه جامه‏اش از بين مي‏رود ، و نامه اعمالش گشوده مي‏گردد و به کردارهاي بدش نگاه مي‏شود ، و ديده‏اش بر نگاه‏هايش گواهي مي‏دهد ، و دستش به زدنش ، پايش به گام برداشتنش ، و عورتش به عمل نامشروعش ، و پوستش به بَسودنش گواهي مي‏دهند .
گردنش در زنجير و دست‏هايش بسته است و پيش بُرده مي‏شود و در تنهايي کشيده مي‏شود و با اندوه و سختي ، وارد دوزخ مي‏گردد و در دوزخ ، همواره عذاب مي‏شود و از شربت دوزخي چشانده مي‏شود که صورتش را کباب مي‏کند و پوستش را مي‏کَنَد ، و دوزَخْباني با عمود آهنين بر او مي‏کوبد و پوستش پس از جدا شدن دوباره ، چون پوستي تازه مي‏رويد ، طلب کمک مي‏کند و نگهبانان دوزخ ، از او روي بر مي‏گردانند و فرياد مي‏کشد و زماني مي‏مانَد و پشيمان مي‏گردد .
از هر عاقبت بد ، به خداي توانا پناه مي‏برم ، و از او مي‏خواهم که از هر که راضي است ، درگذرد و هر که را مي‏پذيرد ، ببخشد . او تأمين کننده نياز من و به انجام رسانِ درخواست من است . هر کس از عذاب پروردگارش راه بگردانَد ، در بهشت او در مقام قُرب ، قرار داده مي‏شود و در کاخ‏هاي استوار ، جاودانه مي‏گردد و حور عين و [ نيز] غلمان را مالک مي‏شود که با کاسه‏هايي دور او مي‏چرخند .
چنين کسي در بارگاه قدس ، جاي داده مي‏شود و در نعمت مي‏چرخد و از آب خوشگوار تَسنيم ، سيراب مي‏شود و از چشمه سَلْسَبيل مي‏نوشد که به زنجبيل ، آميخته و به مُشک و عنبر ، آغشته گشته است .
مُلک دايمي مي‏يابد و احساس شادي مي‏کند . در باغي پُر درخت ، از شراب‏هايي مي‏نوشد که از نوشيدن آنها ، نه سردرد مي‏گيرد و نه سست مي‏شود .
اين ، جايگاه کسي است که از پروردگارش مي‏ترسد و خود را از گناه ، دور مي‏دارد و آن ، کيفر کسي است که اراده خدايش را انکار مي‏کند و خواست نَفْسش گناه را برايش تزيين مي‏کند .
اين ، کلام آخر و حکم دادگرانه است و همان خبري است که نقل شده ، و همان پندي است که تصريح گشته است: "تَنزِيلٌ مِّنْ حَکِيمٍ حَمِيدٍ؛ [2] وحي [ ، نامه‏اي] است از حکيمي ستوده" که روح القدس ، آن را به طور آشکار ، بر دلِ پيامبرِ هدايت شده صاحب کمال ، نازل کرده است . پيامبرانِ فرستاده شده و بزرگان شايسته بر او درود فرستاده‏اند.
از دشمن نفرين شده رانده گشته ، به پروردگار دانا و مهربان و کريم ، پناه مي‏برم! بايد که هر زاري کننده شما زاري کند و هر ناله کننده شما ناله بزند و هر بنده‏اي از شما براي من و شما طلب بخشش کند ، که پروردگارم به تنهايي براي من بس است!
[1] شورا ، آيه 11.
[2] فصّلت ، آيه 42.


خطبه بدون نقطه
از خطبه بي نقطه يکي کوتاه است مانند:
الحمدللَّه اهل الحمد و مأواه و له اؤکد الحمد و اوحده اسرح الحمد و اسراه و اطهر الحمد و اسماه و اکرم و اولاه الخ.
و ديگري طولاني است مانند:
اَلْحَمْدُللَّهِ الْمَلِکِ الَْمحْمُودِ الْمالِکِ الْوَدُودِ، مُصَوِّرُ کُلِّ مُولُودِ وَ مُسَهِّلُ الأَوطارِ عالِمِ الأَسْرارِ وَ مُدْرِکُها وَ مُدَمِّرُ الأَمْلاکَ وَ مُهْلِکُها وَ مُکَوِّرُ الدُّهُورِ وَ مُکَرِّرُها وَ مَوْرِدُ الأُمُورِ وَ مَصْدِرُها، عَمَّ سِماحَهُ وَ کَمُلَ سِنامَهُ وَ هَمُلَ وَ طاوَعَ السُّؤالِ وَ الأَمَلِ وَ أَوْسَعَ الرَّمْلِ وَ اَرْمَلَ، اَحْمَدُهُ حَمْدُهُ حَمْدَاً مَمْدُوحَاً - مُداه، وَ اَوْحَدَهُ کَما وَحَّدَ الاَوَّلَ وَ هُوَ اللَّهُ لا اِلهَ لِلأُمَمَ سِواهُ وَ لا صارَعَ لِما عَدَلَ وَ سَوَّاهُ، اَرْسَلَ مُحَمَّداً عَلَماً لِلإِْسْلامِ وَ اِمامَاً لِلْحُکَّامِ مُسَدِدَاً لِلرُّعامِ وَ مُعَطِّلُ اَحْکامِ وَ ذُو سِواعٍ اَعْلَمَ وَ عَلِمَ وَ حَکَمَ وَاَحْکَمَ وَاَصْلُ الأُْصُولِ وَ مُهَّدَ وَ الَّدَالْوَعُودَ وَ اَوعَدَ، اَوْصَلَ اللَّهُ لَهُ الإِْکْرامَ وَ اَودَعَ دَوحَةَ السَّلامِ وَ رَحِمَ آلَهُ وَ اَهْلَهُ الْکِرامَ مالُِمحَمَّدٍ آلٌ وَ مَنَعَ دالٍ وَ طَلْعُ هَلالٍ وَ سَمْعُ اَهْلالٍ، اِعْلَمُوا دَعاکُم اِله اَصْلَحَ الأَْعْمالْ وَ اَسْلَکُوا مَسالِکَ الْحَلالِ وَ اَطِيعُوا الْحَرامَ وَ دَعُوهُ وَ اَسْمَعُوا اَمْرَاللَّهِ وَعَوهُ وَصَلُوا الأَْرْحامِ وَ دَعْواها وَ عاوَا الأَْهْرامِ وَاَرْدَعُوها وَ صاهَرُوا اَهْلَ الصَّلاحِ وَالْوَرَعِ وَ صارَمُوا رَهْطَ اللَّهْوِ وَالطَّمَعِ وَ مَصاهِرُکُمْ اَطْهَرُ الأَّْحْرارِ مَوْلِداً وَ اَسْراهُم سُودَدَاً وَ اَحْلاهُمْ مُورِدَاً وَ هاهُوا اُمُّکُم وَ هَلَّ حَرَمَکَ مُمْلِکَاً عُرُوسَکُمُ الْمُکَرَّمَهُ وَ ماهَرَلَها کَما مَهْرَ رَسُولُ اللَّهِ اُمَّ سَلَمَةٍ وَ هُوَ اَکْرَمُ صَهَرٍ اَوْدَعَ الأَْوْلادَ وَ مَلِکَ ما اَدادَ وَ ما سَها وَ لَاوْکَسَ مُلاحَمَهُ وَلاصَمَ اَسْئَلُ اللَّهَ لَکُمْ اَحْمادَ وِصالَهُ وَ دَوامَ اِسْعادَهُ وَالَهَمَ کَلا اِصلاحَ حالَهُ وَ الإِْعْدادَ لِمالَهُ وَ مَعادُوا لَهُ الْحَمْدَ السَّرْمَدَ وَ لِمَدَحَ لِرَسُولِهِ اَحْمَدَاً.
ترجمه:
«حمد و ستايش پروردگار پسنديده و داور محبوب مالک هر مولود و راهنماي هر گم شده ستايش هموار کننده صحراها و آرام دهنده کوه‏ها و روان کننده آب و بارانها و آسان کننده، مشکلات و مرادها. ستايش کسي را که عالم اسرار غيب است کلي و مرور دهنده روزگار و دانش تجديد کننده امور به شب و روز و دارنده زمان و مصادر آن. کسي که سفره عامش هميشه گسترده است و خوان نعمت و کمالش همواره پهن و آماده است، آن کسي که به سائل و غير سائل ببخشد و مرادها بر آورد، آنکس که صحراها را وسعت داد و سنگريزه‏ها را فرش زمين ساخت - ستايش پروردگاري را که بي نظير و واحد است و پيغمبرش نيز فرمود خدائي نيست جز او و او پروردگاري است که براي همه امّت‏ها و ملّت‏ها يکسان است. آن که پيامبران را فرستاد تا آنکه سلسله نبوّت به محمد صلي الله عليه وآله وسلم رسيد او را شاخص اسلام قرار داد و پيشواي دين و ياور احکام تا در راه صلاح بشر بکوشد و استوار و پايدار بماند، آن پيغمبر بود که مرا معرفي کرد و به علم و حکم و قضاوت او بود که مي‏دانست و اعلام کرد و قضاوت نمود و محکم ساخت و اساس دين را پايدار نمود و تأکيد کرد در وفاي به عهد -شما را وعده سروري داد و گرامي بدين داشت و اسلام را در ميان شما به امانت گذاشت -درود و رحمت بر او و اهل بيت و عترت او باد تا ما دامي که خورشيد نور دارد و ماه تابش مي‏کند، تا باد مي‏وزد و آب روان است.
رحمت به روح پاک محمّد صلي الله عليه وآله وسلم و دودمانش
اي مردم خداوند شما را رعايت فرمود و اعمال صالح شما را قبول کرد و به شما وعده اجر فراوان داد، اينک به راه و روش حلال برويد و حرام را واگذاريد، امر خدا را بشنويد، و عمل کنيد، و صله رحم نمائيد، و بدانيد که اعمال شما عکس العملي دارد. تقوي پيشه کنيد و از لهو ولعب و حرص و آز و طمع بهراسيد.
همه با هم به عمل صالح روي بياوريد و پاک سرشت و بي آزار باشيد.
شما با هم آنچنان باشيد که گويا همه داماد يکديگريد و در خانه هم عروسي داريد و رشته الفت شما پيوسته است
شما دخترها را بکابين و مهر رسولخدا و ام سلمه مهر بنديد (500 درهم) که بهترين اولاد را آوريد.
من از خداوند مسئلت مي‏کنم که همه را کردار پسنديده دهد و اصلاح فرمايد و مال شما را زياد کند و اعمال شما را براي آخرت ذخيره فرمايد، ستايش مي کنم پروردگار مقتدر را و مدح بي حد بر رسول گرامي اسلام که دين او جاودانه باد».


برچسب ها : ,,,,,,,,

مطالب مرتبط

بخش نظرات این مطلب


نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتیرفرش کد امنیتی